Verwondering en verbazing in een beeldentuin in Nongkhai

Een bezoek aan Nongkhai, de grensplaats aan Thaise zijde van de Mekong, is niet compleet zonder een bezoek aan Salaeoku.

Woorden schieten te kort om de beeldentuin te beschrijven, opgezet door de in 1996 overleden monnik Launpou Bounleua. Een man die zo principieel Boeddhistisch was dat hij vaak voor communist werd versleten en daarvoor ook in diverse cellen heeft mogen doorbrengen.

Hij had overigens ook enkele vreemde kanten. Zo vond hij seksueel contact uit den boze en had deze monnik medelijden met getrouwde mannen en vrouwen. Lounpou reisde medio vorige eeuw op en neer naar Laos en Thailand en verbleef zelfs enige tijd als bouwvakker in Bangkok, een stad die hij verafschuwde. Hij verbleef liever mediterend in grotten, op zoek naar de waarheid en de zin van het leven. Zijn ouders zagen deze gang van zaken niet zitten en zochten een bruid voor hem. Uiteraard werd de potentiële huwelijkskandidate afgewezen.

Ook was niet iedereen in Nongkhai hem goed gezind, toen hij eenmaal met de bouw van Salakeoku was begonnen. Hij had overigens geen idee hoe hij dergelijke beelden moest maken; veel van de inspiratie kwam uit Indiase tijdschriften. Enkele rijke Indiërs voorzagen hem van fondsen. Na zijn dood in 1996 moet de tuin het hebben van de toegangsgelden: 20 THB voor Thai en farang.

Bij een rondgang door de beeldentuin valt de bezoeker van de ene verbazing in de andere. Hoe kan een mens dit verzinnen en vervolgens ook nog maken. De beelden van Boeddha’s, naga’s (veelkoppige slangen) en andere figuren zijn soms wel 15 meter hoog. Opmerkelijk is de ‘cirkel van het leven’, die begin met een baby en eindigt met een doodskist. Helaas staan alle opschriften alleen in het Thai vermeld, anders had ik uit kunnen leggen wat de beeldengroep betekent, waarbij een man een vrouw dreigt te slaan, terwijl een andere vrouw toekijkt. Is het de echtgenote die een pak rammel krijgt, of mogelijk de bijzit (mia noi). Ook mijn Thaise begeleidster weet daar niet goed antwoord op te geven (of misschien wil ze het opzettelijk niet…).

Het hoofdgebouw bevat een kostelijke en kostbare verzameling beelden van Boeddha en Ganesh, de vierkoppige olifantsgod. Op de bovenste etage slaapt Launpou zijn eeuwige slaap. Het verhaal ging jaren dat zijn stoffelijk overschot weigerde te vergaan, maar daar wordt nu niet meer op gezinspeeld. Zijn laatste rustplaats is omgeven met kerstboomverlichting en zo hoort het ook in deze tijd.

Door Hans Bos

Bron: Thailandblog.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: