UMPHANG WILDLIFE SANCTUARY

Het begin van de maand bracht ik een kleine week door in het Umphang Wildlife Sanctuary in de provincie Tak, een van de mooiste en ruigste natuurgebieden van Thailand. Het reservaat is vooral bekend om de Thi Lo Su-waterval, door velen beschouwd als de mooiste van Zuidoost-Azië.

In 1995 had ik eens vlak bij de waterval gekampeerd. ‘s Nachts klonken toen uit het omringende bos onheilspellend geblaat en gebulder. Vroeg in de ochtend werd min of meer duidelijk waar al die herrie door veroorzaakt was. Een volwassen samber hert (Cervus unicolor) rende als een bezetene het kampeerveldje op, maakte een rondje van 37.2 en viel dood neer.

Het hert had grote, maar ondiepe bloedende schrammen over het lichaam die door forse klauwen veroorzaakt waren. Een dierenarts die ons vergezelde stelde vast dat het hert door stress of uitputting was gestorven. Waarschijnlijk was de sambar in de vroege ochtend verschillende keren door een tijger besprongen, maar was de laatste er niet in geslaagd het dier de dodelijke nekbeet toe te brengen.

De Thi Lo Su-waterval.
Misschien was de tijger een gebrekkig of oud dier — en het zijn vooral deze dieren die vaak gedwongen worden zich op gemakkelijk prooi te richten: de mens. Hierover meer in het artikel: Tigers.

Nog steeds leven er in het reservaat talloze tijgers.

Een paar maanden geleden stond er in de krant een foto van een Hmong-man die er gearresteerd was met een doodgeschoten exemplaar.

Traditionele Chinese apothekers tellen graag een kapitaal neer voor bepaalde lichaamsdelen van tijgers.

De laatste zeven of acht jaar bezoek ik regelmatig het bergachtige noordelijke deel van het reservaat. Zo ook begin oktober van dit jaar. Ik ben steeds weer onder de indruk van het dichte, zompige bos, rijk aan boomvarens en kleine poelen vol kwakende kikkers. Meestal verken ik het gebied op een motorfiets.

In dit deel van het reservaat kronkelt de weg van Mae Sot naar Umphang dwars door de bergen. Soms maak ik een kleine wandeling over een van de ‘hazenpaden’ die waarschijnlijk zijn gemaakt door jagers of verzamelaars van bamboe. Groot wild ben ik er nooit tegengekomen, wel een paar keer een yellow-throated marten (Martes flavigula), een marter formaat kleine hond. Vrij vaak zie ik er roofvogels, zoals de crested goshawk (Accipiter trivirgatus). Laatst vloog er opeens een flinke roofvogel uit de berm op met iets kronkelends in zijn bek, mogelijk een grote skink (een soort hagedis).

Vlinders.
Twee keer kroop er een dikke, donkere slang van ongeveer twee meter lang over de weg — beide keren was ik net iets te laat om hem bij zijn staart te grijpen.

Ik denk dat het een grote cobra, een koningscobra of een ‘gekielde rattenslang’ was.

De rijkdom aan slangen was trouwens het hoofddoel van mijn bezoek aan het park. Ik was vooral op zoek naar een bepaalde soort bronzeback, zo goed als zeker een nieuwe, nog niet beschreven soort. (Zie het Slangennieuws hieronder.)

Maar ook de kleine diertjes in het reservaat bekoorden me. Bij een onbeduidend watervalletje streek een veelheid aan kleurige vlinders neer, minstens een dozijn soorten.

Elke keer dat ik het reservaat bezoek, constateer ik met misnoegen dat er weer stukken bos zijn gerooid om plaats te maken voor velden waarop de Hmong (een bergvolk) kool verbouwen. De kleine trucks die zwaar beladen de kool naar het laagland rijden hebben in de afgelopen, zeer natte maanden ook flink bijgedragen tot het kapot rijden van het wegdek.

Koolvelden.
Voordat de kool wordt vervoerd, verwijdert men de buitenste bladeren en laat die achter langs de weg. Overal dus rottende koolbladeren die een flinke stank verspreiden. In de kazernes en kampen in de Tweede Wereldoolog moet altijd de onaangename geur van koolsoep gehangen hebben — ik kan me er nu iets bij voorstellen.

In de wintermaanden wordt het reservaat druk bezocht door Thaise toeristen (velen uit Bangkok) die vooral in Umphang neerstrijken om van daaruit de Thi Lo Su-waterval te bezoeken of te gaan wildwatervaren. Op Highway 1090 door het reservaat staan de minibusjes en dure vans van de bezoekers dan bijna in de file. Maar nu was het er rustig en kon ik zelfs op mijn gemak overstekende slangetjes fotograferen, zonder elk moment opgejaagd te worden door een toesnellend voertuig.

Binnenkort meer over mijn verblijf in het reservaat in het artikel: Logboek Umphang Wildlife Sanctuary.

©Sjon Hauser: tekst en foto’s

Bron: sjonhauser.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: