WATERSNOOD

  


 

Wanneer het vliegtuig de daling inzet naar de luchthaven Suvarnabhumi krijg ik een goed beeld van de watersnoodramp die Thailand treft. Waar normaal de boerenakkers groen oplichten in de felle zon, is nu alleen de glinstering van water te zien. Bruin, stilstaand water dat als een enorme binnenzee bezit heeft genomen van honderdduizenden vierkante kilometers laagland rondom Bangkok.

De weken voor vertrek heb ik het nieuws over de ramp op de voet gevolgd. Ik hoorde veel alarmerende radioreportages en zag items in het journaal die er niet om logen. Correspondenten tot hun oksels in het water, miljoenen ontheemden, vele doden. Ook op de website van het officiele toeristenbureau van Thailand wordt uitvoerig gerapporteerd.

Een week voor vertrek staat ineens een waarschuwing bovenaan de pagina. Niet noodzakelijke reizen naar Thailand worden ten zeerste afgeraden. Aanstaand weekeinde zal de hoofdstad waarschijnlijk onder water lopen vanwege springtij, waardoor de waterstand tot desastreuze hoogte kan komen. De maandag na dat weekeinde staat mijn vlucht gepland. In mijn optimisme ben ik er altijd op blijven vertrouwen dat het wel los zou lopen, maar ik begin nu toch te twijfelen. Al die verhalen, ze zullen toch niet uit de duim gezogen zijn.

Ik ga op zoek naar betrouwbare informatie op het internet. Kaartjes wil ik zien van waar het water nu staat en wat de verwachtingen zijn. Niet te vinden. Wie het Thai onmachtig is, komt er niet uit. Ondertussen kijk ik naar het nieuws en zie hulpelozen naar de eerste verdieping van hun woning verhuizen, de inboedel dobbert troosteloos voorbij. Er is schaarste, men is bang voor ziekten, kortom: ellende. Ik stuit op een website van de Thaise verkeerspolitie. Dat is interessant. Meer dan honderd camera’s live gericht op Bangkok en omgeving. Dat zal me een natte bende worden. Pas bij een van de
laatste camera’s krijg ik een ondergelopen straat te zien. Geen idee waar het is, maar zeker niet in het centrum van Bangkok. En terwijl op CNN de Thai van de straat dreigen te spoelen, kan ik op de webcams nauwelijks water ontdekken. Zeker niet in Bangkok zelf.

Zodra we geland zijn, heb ik weer twijfels. Dat zag er niet best uit zojuist. Misschien toch iets te overmoedig geweest? Maar de taxichauffeur is vrolijk en met gezwinde spoed stuurt hij ons naar het hotel op de Sukhumvit.
Vanaf het vliegveld tot het centrum van Bangkok geen overstroomde straat te zien. Wel valt op dat het er weldadig rustig is. Ik schat dat de stad op halve kracht draait. Voor ons wel zo aangenaam, maar de toeristenindustrie zal er minder blij mee zijn. Van een gebrekkige bevoorrading blijkt evenmin iets. De Thai koken en eten er lustig op los. Er begint bij mij iets van ergernis te ontwikkelen. Bijna was ik niet gegaan. Op het verkeerde been gezet door rampbeelden op televisie en het officiele verkeersbureau van Thailand. Natuurlijk heb ik met eigen ogen gezien hoe onvoorstelbaar veel land onder water staat en ik kan me de ellende die dat met zich meebrengt heel goed voorstellen. Een ramp voor de mensen, dat is het zeker. Maar toeristenbestemming Bangkok is bereikbaar en alle interessante plaatsen in de rest van het land blijken ook prima te bevliegen. De vele Thai die van het toerisme moeten leven, zijn boos. De restaurants zijn leeg, hotels nauwelijks bezet, lokale markten veel te rustig. Ze verdienen niets meer. De economische schade van de ramp wordt zo alleen maar groter.

Op de aanlegsteiger naast het Mandarin Oriental heeft men de waterhoogten per dag aangetekend. Het peil is duidelijk dalende. Wel sijpelt bij een klein gemaal langs de rivier wat water de lage straten in. Via loopplanken kan men de voeten droog houden.
Het wordt hoogwater, dus zal het nog iets stijgen, zegt de bewaker. Even later verschijnt de eerste cameraploeg. En dan nog een en daarna de derde. De lenzen gericht op de zandzakken en het stijgende water. De wereld zal zien hoe Bangkok langzaam onderloopt. Zo werkt dat dus. Op het verlaten terras eet ik een kopje soep en zie de vierde cameraploeg de statieven klaarzetten.

Straks eens terug naar ons eigen hotel in het zinderende, kurkdroge Bangkok. Eens kijken of er dan tenminste in het zwembad nog wat water zit.

Geschreven door Derk Bolt

Bron: Brabants Dagblad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: